"sessizliğin sesi"; tüm 'ses'lerin doğduğu ses...

RAMAZAN’IN İLK CUMASI…

   Aynı sıralarda güldüğümüz, aynı koridorlarda telaş içinde koşturduğumuz, aynı yemekhanede yemek yediğimiz, aynı derslerde sıkıntıdan patladığımız ;), aynı binada toplandığımız… “Sevgi”den nasibini almış/almakta olan güzel yüreklere… Selamünaleyküm…

   Hepimiz ayrı biri olsak da, kimi zaman aynı şeylere güldük, aynı anlarda ağladık, aynı olaylara tanık olduk. Ayrıyken, “aynı” olduk bir anda… Yaptıklarımızı paylaştık, o “aynı” olduğumuz zamanlarda. Heyecanımızı, sevincimizi, üzüntümüzü pay ettik aramızda. Yıllar geçti… Her şeyin olduğu gibi bunun da sonu geldi. İlk önce orta okul bitti. Sonra bir “son” daha geldi; lise bitti…

  Hepimiz bir yana dağıldık. Kimimiz Ankara’da kaldı, kimimiz göçtü üniversite uğruna. Yüreklerimiz “bir”ken, bedenlerimiz ayrıldı birbirlerinden. Kimi Kırıkkale’ye gitti, kimi Bursa’ya, kimi İstanbul’a, kimi Sivas’a… Gün geldi, o “aynı” olduğumuz zamanlar geldi aklımıza. Gün geldi, hatıralar bırakmadı peşimizi. “Ne zaman bitecek?” diye söylendiğimiz “lise”yi özledik belki de… An geldi, büyüdüğümüzü anladık…!!!  

   Belki bir, belki iki, belki de daha fazla sene sonra, tekrar “aynı” olduk. Tarihler ekim ayının yedisini göstermekte… Yıl 2005… Yine aynı binada, aynı kişilerle, aynı hocalarla, aynı masalarda bulduk kendimizi de, birbirimizi de… Aynı nimetleri paylaştık o gün. Mübarek bir ayda, hayırlı bir günde kavuştuk aynı yüreklere… Bir sene önceki yine bu buluşma geldi hatırlarımıza; Ramazan ayının ilk cuması… Düşündük… “Aynı” olduk, yine. O mübarek ayda, bereketin kokusunu aldığımız sofralarda, sabrımızın içimize yaydığı o huzuru paylaştık. İftarımızı yaptık, “aynı” anda, “aynı” yüreklerle… Belki “aynı” sıralarda ders dinlemedik ama “aynı”ydık yine… Bura Hacettepe değildi, Ankara, Başkent değildi, Gazi veya Bilkent de değildi… Bura “Sevgi”ydi… Bizi yetiştiren, bizim biz olmamızda önemli bir faktör olan, bazen özlediğimizi kendimize bile itiraf edemediğimiz “Sevgi”ydi…

   Özlemler giderilmeye çalışıldı, sohbetler edildi, hasretler giderildi, eski günler yad edildi. Belki, kimse dile getiremedi; ama o gözler aradı eski günleri, o yürekler tekrar hissetti, orda yaşanılan sevinçleri… üzüntüleri… Dile getirme cesareti gösteren olmadı belki de… Cesaretsizlik gözyaşlarına dönüştü, içimizdeki özlem ortaya çıktı, kim bilir!

  Güldük, konuştuk, düşündük. Yetmedi zaman, bizi anlatmaya… Yetmedi, –eski günlerdeki gibi- uzun uzun sohbet etmeye. Kısa da olsa, güzel bir buluşmaydı o gün. Belki de, yüreklerimizin her an ihtiyacı olan “sevgi”leri, yine “Sevgi”de bulduk o gün. Yetiştiremedik zamanı; daha anlatacaklarımız, paylaşacaklarımız vardı… Ayrılma –“aynı”yken ayrı olma- vakti geldi. “Sevgi”den Hacettepe’ye, Ankara’ya, Gazi’ye… göçtük yine. Ayaklarımız giderken, yüreklerimiz gitme diye direniyordu gözlerimize. Huzur dolu, sevgi dolu duygular yükledik yüreklerimize. Şükrederek, dua alarak… Gittik…

   İnşaallah seneye de bu güzel duyguları, mübarek Ramazan’ın ilk cuma günü iftarımızı, o güzel yüreklerinizle/yüreklerimizle yaparız. “Sevgi”ye yine “aynı” olarak gireriz, dualarla, minnetle çıkarız yine “Sevgi”nin kapısından… Sevgimizi “Sevgi”ye bırakarak…

   Kalbimizin gerçek sahibine emanetiz hepimiz… Rabbim her an yar ve yardımcımız olsun…

Selam ve dua ile…

                                                                         HÜMeyra Karagöz

                                                           2004 mezunu

                                           14 Eki. 05/Cuma 15.16

(bitirdiğim lisenin 2005 senesinin iftar yemeğinden sonra yazdığım bir yazı. ramazanın ilk cuma günleri "geleneksel mezunlar iftar yemeği" oluyor Sevgi Lisesinde. orada 7 senem geçti ve iyi ki de geçmiş :) )